Over het ontstaan van de Schapendoes
 
In Drenthe en ook in andere delen van Nederland met grote heidevelden, werden eeuwenlang schapen gehouden. De schapen dienden voor het bemesten van de arme grond, voor de winning van wol en vlees.  Om de kudden te geleiden en bijeen te houden, hadden de schaapherders een vrij kleine, zeer wendbare en niet-veeleisende hond nodig.

Zo ontstond de schapendoes: 45-50 cm. hoge, langharige, atletische hond, die jaarlijks gelijk met de schapen geschoren werd.

Wie zelf de schapendoes in de hoge heide heeft zien bewegen, ziet hoe hij moeiteloos (als een dolfijn in de zee) heel snel en soepel voortsnelt.
Yule de Olde Grise
Met het gebruik van kunstmest werden de schapen (en dus ook de does) vaak overbodig.

Vlak na de Tweede Wereldoorlog werd o.a. door kynoloog Toepoel de vrijwel uitgestorven schapendoes weer teruggefokt uit bastaarden, die op de schapendoes leken, zowel qua uiterlijk als qua karakter. Soms kwamen er uit een nest maar 1 of 2 pups, die ook maar in verte op de schapendoes leken.

Omdat de schapendoes, kynologisch gezien, nog een betrekkelijk jong ras is, komen er nog redelijk veel verschillen in het ras voor, zowel wat betreft grootte, vachtstructuur en kleur.  Alle kleuren zijn in de rasstandaard toegestaan.

Omdat in Drenthe door de plattelandsbevolking niet over “Schapendoes” werd gesproken, maar over “De Olde Grise”, hebben wij onze kennelnaam daarnaar vernoemd: "De Olde Grise".